Asociación para a participación das mulleres

“Ubicuidade e Ucronía” Poema Gañador 1º Premio María Mariño 2015

 

TRIPTICO2 María Mariño

Por Oscar García Ramos  (1)

Iº Premio María Mariño 2015

Ven Comigo amor

Bailaremos tangos novos na soleira esquecida do inevitábel

Os devexos inzan recalcitrantes como serpes do paraíso

E as esperas eclosionan salgadas e quentes como flocos de millo

Ven e devoraremos as mazásubicuas

Celebrando cada día a véspera da grande bouffe

O tempo pode ser medido en centímetros

Mais tarde ou cedo as rosas suicidas acaban por non atopar o seu destino

Sempre e por toda a parte.

 

II

Andan os cerbos desorballando encontros como papoulas miña amiga

As frolidas avelaneiras ofician de alcoitas neste leixaprén da primavera

As mesmas verdes ervas, celosas do teu corpo, quixerante eterna Penélope a liar d´ouro´os(os teus cabelos

E as exhaustas fontanas rebordan agora escanciando nun só  verso

O teu desexo

Chaman por min madre

Acaso nos fostes vós xacando lasciva auga volvida nalgún paralelismo antigo?

 

III

As mazás son ubicuas

Nacen do teu sexo e proliferan como formigas

Como paxaros desorientados na hora da Apocalipse

Suicidas, corren a inmolarse a plena luz do día

Entre os eunucos ebrios de indiferenza

Funámbulas polos arames dos tellados improvisan equilibrios

Alí onde os gatos de Ulthar devoran as palabras primixenias

Impúdicas, tenden a exhibirse nos mortuorio escaparates da concupiscencia

Alí, xusto alí onde sempre se reencontran as nosas ausencias

 

IV

Un lapis de labios ás veces

Nada fóra do normal

Tamén o máis común, o evidente:

Sabas nerviosas como palimpsestos virxinais na procura do repetido

Os románticos solppores préstanme  máis agora liofilizados ou en tetrabrik

As fitas, as gomas do pelo de Lolita aínda non por exemplo

Nada de extraordinario

A purpurina das stripers ten un sabor amargo se te paras a pensalo

Prefiro con Flaubert o zapato esquerdo de madame Bovary

Ven e xoguemos hoxe que chove

Olla como Ofelia foxe dos lirios  brancos e das margaridas

Paporrubios irados agroman xa do seu ventre

Mentres ela insaciabél vai devorando as incertezas todas

Inzan as mazás, xaora

As fillas de Lot fan para nós danzas lascivas coa Balteira

E a propia Eva non se arrepinte de nada

Mentres os inquisidores sucumben ao canto das sereas

E os quelarren dos papas entreteñen a Capela Sistina

Olla como a bela sodomiza ao marques de Sade

No teatro falso da burguesía

Ven e soguemos hoxe que chove

A última decisión sobre os deuses certos

Está sempre nas mans da idolatría

 

VI

Desculpa meu amor

Non ía falarche destes asuntos

Non hoxe, non aquí

Mais eles non se van

Non desaparecen

Os cadáveres dos mortos nunca epitafiados

Teimudos como plusvalías infanticidas

Escriben cada minutos manifestos nos kits

De colonia dos brillantes escaparates

Infectados de miseria

Os seus corpos tumefactos amoréanse como viandas nas mesas dos executivos

Mentres os fillos agardan a súa quenda

E a estatua da liberdade continúa mexando Coca-Cola

As utopías seica foron xa todas en ningures

E os antiséptivos balorecen corruptos de eficiencia

Os pulcros convidados ao banquete

Reciben con hyrras a globalización da gangrena

Brazos e pernas e bocas e ollos e dentes amputados

Lamben os buracos mentras xogan ao novo monopolaccesible e solidario

Porque nunca a norte resultou tan conveniente, ecolóxica e sostible.

coa

VI

Cando o teu sorriso pon cerco ás miñas soidades

Cando a ausencia desennobela praceres que xacían ocultos no falso fondo dalgunha arela

Cando todo é novo

Cando todo é vello e cómplice

E un verso insospeitado recha coa monotonía do paralelismo

Cando as mazás relativas transgriden o espazo-tempo como manteiga

Cando xogamos paporrubios e aquelarres e incertezas e idolatrías

Cando acontece nas verdes herbas miña amiga

Cando o teu bazo scripta aloumiños no vidro lascivo dos meus ollos

Cando son pintalabios e sabas e solpores e fitas e purpurina e zapatos esquerdos

Cando son premeditación e aleivosía ficamos impunes do delirio de querernos

Aínda que nos ameacen todas as gangrenas do imprescindible

Por toda a parte e sempre

 

( 1)O poema e propiedade da Asociación Teenses Pola Igualdade destiñado a ser editado nunha recopilación de poemas gañadores nas distintas Edicións do Premio María Mariño

 

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*