| TRÍPTICO PARA MARÍA MARIÑO CAROU, LETRAS GALEGAS 2007 |
Vergoñoso esquecemento
-salvo a elite cultural-
foi a lousa sepulcral
despois do teu pasamento.
No meu corazón lamento,
María, esa ingratitude
cara a túa excelsitude
de poeta singular,
que queremos reparar
coa meirande plenitude.
Teenses pola Igualdade
o Día pediu, e alega
ante a Academia Galega
túa singularidade:
ser de ti mesma feitura
nunha vida humilde e dura
na que é milagre crear
poemas cos que entregar
do corazón a fondura.
Eu de influencias non falo
-dicirme quen non as ten-
senón do propio e do ben
que o corazón valeiralo
soubo. Temos que escoitalo.
E “Palabra” e “Verba” ter
para ler, e ler, e ler
a túa profunda mensaxe.
E esta é a mellor homenaxe
que che podemos render.
(Con mi agradecimiento a Victoria Sanjurjo Fernández, que me la dio a conocer con su “María Mariño: Obra Completa”, Xerais, 1994, y a la Asociación Teenses Pola Igualdade, a la que me honro en pertenecer, por pedir para María Mariño el Día das Letras Galegas 2007)
(Y también mi agradecimiento a Galicia Hoxe por la publicación de este poema, con el anterior agradecimiento, en la sección MARÉ del Domingo 6 de mayo de 2007, página 31)
|
Xoán Xosé Fernández Abella |
27.03.07 |
|
